Bir gün Rüzgar, Güneşle konuşuyormuş.

       - Vuvvvvv... Ben senden daha güçlüyüm.

       - Öyle mi?, demiş Güneş.

       - Elbette, demiş Rüzgar. Bunu sana göstereceğim. Bak, şu aşağıdaki yaşlı adamı görüyür musun?

       Güneş eğilip bakmış:

       - Görüyorum, diye cevap vermiş.

         Rüzgar gururla:

       - Gör bak!Onun ceketini çıkaracağım, diye konuşmuş.

         Güneş:

       - Peki o zaman, demiş. Haydi dene bakalım.

        Sonra bulutların arkasına çekilmiş. Merakla Rüzgarı izlemeye başlamış.

        Rüzgar bütün şiddetiyle esmiş. O estikçe yaşlı adam üşümüş. Üşüdükçe paltosuna sarılmış da sarılmış. Rüzgar buna öfkelenmiş. Daha da şiddetli esmiş. Bu kez adam paltosunu daha sıkı tutmuş. O ne kadar şiddetli estiyse, adam da paltosuna o kadar çok sarılmış. Çünkü çok üşüyormuş.

        Rüzgar sonunda pes etmiş. Bu kez sıra Güneş'e gelmiş. Güneş bulutların arkasından çıkmış. Yaşlı adama sıcacık gülümsemiş. Yeryüzünü iyice ısıtmış.

         Adam pek sevinimiş. Yeryüzü ısındıkça, adam da ısınmış. O da gülümsemeye başlamış.

         - Artık paltoya ihtiyacım kalmadı, diye düşünmüş. Ve paltosunu çıkarmış. Güneş, Rüzgara dönerek:

         - Gördün mü, demiş. Nazik olanlar, zorbalardan her zaman daha güçlüdür.